Η αίσθηση.

 σ' ένα διάδρομο...

ατέλειωτος φαίνεται...

διασχίζοντας τον με το φορείο...

στο αλισβερίσι του θανάτου και της ζωής...

στρίβει στη γωνία...

και παγώνεις...

η αίσθηση της παγωνιάς...

εκεί που χρειάζεσαι έναν άνθρωπο...

και όχι μια ανούσια οικογένεια...

που πλέον η απόσταση...

έχει βαθύνει...

η πληγή βαθαίνει...

στην παγωνιά της αναμονής....

καθισμένος χάμω...

τσιγάρο σβηστό...

μέχρι που το χαμόγελο του γιατρού...

σε ανακουφίζει...

''χειρουργικά'' όλα καλά...

πάμε για τη τελευταία διαδρομή...

της ανάρρωσης ...

περπατώντας για να γυρίσω στο σπίτι....

ανεβαίνοντας ανηφοριές...

κατεβαίνοντας κατηφοριές...

με τα λόγια του Θανάση Βέγγου στο μυαλό μου...

''Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια... Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν... Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις...''

με κούρασαν οι διαδρομές αυτές...

Ποίηση Καρούζου με μουσική Μαρκόπουλου σε φωνή και απίστευτη ερμηνεία από την Αλεξίου.

Χωρίς Σχόλια.
Καλησπέρα.