Διάλογος ονείρου!

- Εσύ πάλι ποιός είσαι;

- Θα σου πω, ο Θάνατος είμαι.

- Ήρθε η ώρα μου;

- Όχι ακόμα.

- Πάλι καλά....

- Σε επισκέφθηκε ο Έρωτας;

- Ναι αλλά δε του έδωσα σημασία.

- Μπα;;

- Εσένα όμως θάνατε, πως να σε αγνοήσει κανείς;

- Έχεις δίκιο, δε γίνεται.

- Τι μπορώ να κάνω για σένα;

- Ήρθα να ρίξουμε μια ζαριά.

- Αυτό μόνο.

- Μια ζαριά προς το παρόν.


Και που θα κάτσει η ζαριά...

Στον άσσο με δύο....

Ή

Στις εξάρες;;;




(Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Στίχοι: Γιώργος Ανδρέου
Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου)

Την Καλησπέρα μου!

Μαθηματικά Σύμβολα!

Συν

Πλην

Επί

Δια

Ίσον

Αριθμοί

Πράξεις

Αποτελέσματα


(Στίχοι: Γιώτα Βασιλακοπούλου
Μουσική: Κωστής Ζευγαδέλλης
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Πέτα)

+

-

*

/

=

Την Καλησπέρα μου!

Νύχτα.

Βραδιάζοντας,

Στο κρεβάτι πέφτω,

Σκεπτόμενος, λέξεις, εκφράσεις, μορφές, εικόνες, στιγμές,

Σ' ένα λευκό χαρτί αραδιάζω.

Τρέχει η ώρα του χρόνου,

Δυναμώνοντας την σκέψη.

Σαν τη βροχή που πέφτει...

...στη ψυχή...

Ψιχαλίζοντας στην αρχή,

Βρεχόμενος στη συνέχεια,

Και μετά καταιγίδα.

Καταιγίδες εικόνων στη θύμηση.

Πρόσφατων στιγμών

- διαφορετικών απο τη συνήθεια της καθημερινότητας -

Ομορφιές στο χαμόγελο!

Μιας νότας διαφορετικής.



Ο Ύπνος ήρθε,

Στο χαρτί επάνω...

Ανοίγοντας τα μάτια.

Μια εικόνα θέλω να αντικρύσω.

Ένα ζεύγος χείλη.

Δύο χέρια να ακούμπησω.

Την Καλησπέρα μου!

Ε(ν)νοείτ(αι)!

Καράβι Ελπίδας!

Σε Θάλασσα....

Με Βυθό ορατό!

Σε γαλανά νερά...

Και το φως στο φάρο!

Αναβοσβήνει...

Για να δεχτεί!

Τα πανιά τα λευκά...

Της ψυχής!

Σε ουρανό γαλανό...

Με Βασιλιά τον ήλιο!

Που τα ψέμματα...

Θα σβήσει!

Και την αλήθεια...

Θα αφήσει!

(Μουσική - Στίχοι - Ερμηνεία : Χαρούλα Αλεξίου)

Την Καλημέρα μου!

Το μάθημα!

''Το δικό μας χαμόγελο''


Δειλινό.
Κόπασε το μελτέμι.
Λαμποκοπάει η μουσκεμένη αμμουδιά κάθε που αποτραβιέται η θάλασσα.
Το λοξό πεύκο συλλογιέται.
Συλλογιόμαστε και μεις μαζί του, τραβάμε στον άμμο γραμμές, γράφουμε κάτι ψηφία, κάτι ζουγραφιές, μια γοργόνα, μια καρδιά, μια άγκυρα- έτσι, τι να πεις;
Θέλεις κάτι να φτιάξεις, να δώσεις, για να γιομίσει ο καιρός, να ξανασάνεις.
Κρατάς στα χέρια την ημέρα σαν ένα γράμμα μέσα στον άσπρο φάκελο.
Θα γράψεις τη διεύθυνση, δυο λέξεις μόνο: στους ανθρώπους.
Τίποτ' άλλο.
Θα 'ναι κει μέσα ένα κομμάτι θάλασσα, ένα άστρο, τρεις-τέσσερις πευκοβελόνες -η χαρά σου. Και θα χαμογελάς στον ύπνο σου.
Όπου να 'ναι θα πάρουν το γράμμα.
Θα τ' ανοίξουν.
Θα ξεδιπλώσουν την θάλασσα.
Διαβάζουν.
Πώς φέγγουνε τα μάτια τους.
Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να χαίρουνται οι άνθρωποι;
«Ποιοί κλέβουν απ' τα μάτια μας το φως;».
Έτσι ρωτούσαμε άλλοτες.
Τώρα το ξέρουμε.
Δεν το ρωτάμε πια.
Μονάχα πολεμάμε.
Μονάχα χαμογελάμε.....

Του Γιάννη Ρίτσου.

Ο πολιτισμός άρχισε στον κόσμο, όταν πρωτοχαμογέλασε ο άνθρωπος. Ίσως πολλές φορές νωρίτερα ο άνθρωπος να είχε γελάσει. Το γέλιο είναι άλλη υπόθεση κι έχει διαφορετικές αιτίες. Γελά κι ο καλόκαρδος, γελά κι ο κακός άνθρωπος, γελά κανείς για πράγματα ευχάριστα, γελά και για δυσάρεστα πράγματα. Δεν θα κουράστηκε πολύ για να γελάσει ο άνθρωπος. Αλλά το χαμόγελο είναι κάτι υψηλότερο από το γέλιο, κάτι αβρότερο, πνευματικότερο, άθλημα και κέρδος μέγιστο του ανθρώπου που αισθάνεται μέσα του πλημμύρα φωτός πνευματικού, που βγαίνει από ισορροπία, από συνείδηση καλοσύνης, από μια βεβαιότητα αρμονίας του ανθρώπου με τον γύρω του κόσμο, από μιαν υψηλή κι έντιμη γεύση ευφυΐας. Το χαμόγελο είναι καρπός μιας εσωτερικής συμφιλίωσης του ανθρώπου και μια προσφορά αγάπης και πραότητας στο γύρω του κόσμο. Όταν μισανοίγουν τα χείλη σου, όταν διαστέλλεται το πρόσωπό σου, τα μάτια σου, χωρίς να το νιώσεις, αλλάζουν. Αποκτούν το νόημα και τη σημασία του χαμόγελου που ανθίζει στο στόμα σου. Το χαμόγελο αποτελεί το έργο μιας περισυλλογής και την εκδήλωση μιας γενναιοφροσύνης.

Την Καλησπέρα μου!